W czwartek w nocy zaczął padać deszcz, a silny wiatr znad morza kilkukrotnie wybudzał nas ze snu. Zastanawialiśmy się, czy namiot wytrzyma, ale póki co marka krzak pokazała się od najlepszej strony. Dzięki wiatrowi rano namiot nie był zbyt mokry, ba, był bardziej suchy niż poprzedniego poranka, bo nie zostało nam nim aż tyle porannej rosy.

Po porannych rytuałach, które znów zajęły nam dwie godziny, ruszyliśmy w stronę Portree. Mimo że pogoda znów była deszczowa i niejednokrotnie przedzieraliśmy się przez chmury, marsz był łatwiejszy niż w poprzednich dniach ze względu na mniejsze przewyższenia. Trzeci etap to 509 metrów podejść na odcinku 14 kilometrów (z których poprzedniego dnia przeszliśmy już 3).

Większość tego odcinka to spacer podobny do tego z odcinka pierwszego. Na 11 kilometrze schodzimy ostro w dół i nadmorską ścieżką (uczęszczaną również przez turystów przyjeżdżających po prostu do Portree) idziemy aż do centrum miasta.

Na zakończenie naszej przygody ze Skye Trail skusiliśmy się na fish&chips (ale miejsca nie polecę, bo było średnie), nadrobiliśmy pocztówki (choć wrzuciliśmy je do skrzynki dopiero następnego dnia w Glasgow) i udaliśmy się do hostelu (Portree Independent Hostel, mocno średni, ale w hostelu z sieci Hostelling Scottland nie było już miejsc).

Przez cztery dni zrobiliśmy trzy odcinki, które wytypowaliśmy jako najciekawsze na szlaku i ostatniego dnia, zamiast trekkingu na mniej interesującym kawałku, wybraliśmy bardzo krótki wypad do Edynburga. Spędziliśmy tam dosłownie parę godzin, więc nie będziemy oceniać tego miasta, zaznaczę jednak, że widzieliśmy kilka pięknych miejsc i absolutnie rozumiem, czym inspirowała się J.K. Rowling w trakcie pisania serii o Harrym Potterze.

No i… to tyle. Noc spędziliśmy w kinie, a potem koczując na lotnisku, rano w sobotę wsieliśmy do samolotu (co ciekawe – bez cienia opóźnienia) i wróciliśmy do domu. Teraz została najbardziej przerażająca część – podliczenie kosztów całego wyjazdu. Ale o tym jutro.